Złotooka zyskała towarzystwo. Chyba nie narzeka, wręcz odwrotnie, chociaż bywają trudne chwile… Ale od początku.

Niespełna dwa tygodnie temu zajmowaliśmy się kocią rodziną na parkingu dealera samochodów, przy bardzo ruchliwej ulicy. Zajmowaliśmy się to za dużo powiedziane w sumie… Miejsce, które pewna kotka wybrała dla swoich kociąt, było dla nich bardzo złe. Dwa kociaki zginęły potrącone przez samochody (lub motocykle), kotka też umarła, los trzeciego kociaka jest nieznany, a czwarty kociak to Kaja.

Strażnik z parkingu, który dokarmiał nieszczęsną kocią rodzinę, powiedział, że Kaja była najbardziej nieśmiała i nigdy nie wychodziła poza ogrodzenie parkingu. To uratowało jej życie. O tym parkingu dowiedzieliśmy się z forum, kiedy zginął pierwszy kociak. Drugiego kociaka znaleźliśmy potrąconego, w pobliskiej lecznicy Kajman próbowano go ratować, ale się nie udało. Po tych tragediach nie było na co czekać, następnego dnia złapaliśmy Kaję i zainstalowaliśmy w naszej łazience. Mamy kociąt nie udało nam się złapać, a dzień później Wu znalazł ją nieżywą…

Kaja miała ok. 3 miesiące, kiedy do nas trafiła. Bardzo się bała i dziczyła. Ja też się bałam, bo to już nie jest dobry wiek na oswajanie kociąt, nie byłam pewna czy się uda. Ale bałam się zupełnie niepotrzebnie! Kajunia oswoiła się błyskawicznie. Już po kilku dniach pięknie mruczała i domagała się głaskania. Klatkę z Kają przenieśliśmy do pokoju Wu, w którym rezyduje Złotooka (w łazience nie można się było ruszyć, klatka zajmowała prawie całą podłogę). Oczywiście Kaja domagała się wypuszczania, więc podjęłam to ryzyko. Na początku szybko znikała gdzieś w książkach czy za biurkiem, ale wywabiałam ją jedzeniem. Teraz już się tak nie bunkruje, a zawołana sama wychodzi, mruczy i ociera się. Kaja mruczy od samego spojrzenia, mruczy kiedy się do niej coś mówi, mruczy podczas zabawy. Niesamowita jest.

Złotooka szybko oswoiła się ze współlokatorką. Jest tak miła, że myje Kajuni głowę (tak oto rozszerzyła swoją działalność, bo zaciekle myje też głowę Wu oraz moją, jeśli jej na to pozwolę). Harce kociaka rozruszały złotookiego tłuścioszka, dużo więcej się bawi myszkami. Czasem nawet Kaja i Złotooka bawią się razem, co jest wybitnie komiczne, wielka gruba burasia i chude, czarne chucherko!

I tylko z jedzeniem mamy problem. Złotooka nie może jeść tego, co dostaje Kaja. Na posiłki Kajunię zamykamy w klatce – a wtedy Złotooka robi się strasznie smutna i tak patrzy… Widać, że marzy o spróbowaniu smakołyków, których jej nie wolno. Nawet kiedy w środku już nie ma Kai, nie ma jej jedzenia – Złotooka siada i „czaruje” klatkę, jak to określił Wu.